Nieuws
Afscheid van de Stad. Dinsdag 5 november 2019. Een poëzieavond georganiseerd door de Bibliotheek Utrecht en De Vorlesebühne. Dichter Ingmar Heytze schreef een column terwijl hij opgesloten zat in de kelder van De Utrechtse Boekenbar als onderdeel van het programma. De column verscheen in het Algemeen Dagblad van 22 november 2019.
Foto: Bas de Meijer
Terwijl ik dit schrijf, zit ik opgesloten in een kelder waar ik ongeveer een uur in eenzaamheid moet doorbrengen. 'Is het niet te koud?' vroeg mijn bewaker nog voordat hij het luik boven mijn hoofd sloot, maar ik kon hem geruststellen: het is hier zo klam dat ik meer last heb van het vocht dan van de kou. Maar goed, een uurtje moet kunnen. Bovendien ben ik, zoals de meeste vaders van jonge kinderen, graag even volkomen alleen. Stilte is tegenwoordig zo'n grote luxe dat ik er wel wat ongemak voor over heb.
Het is mooi en sereen om volkomen alleen in een vrij grote kelder te zitten, in het gezelschap van een stuk of acht kleurige opblaasbootjes in verschillende staten van opgeblazenheid. Daar komt straks het publiek op en in zitten. Technisch gezien is dit geen werfkelder omdat er geen werf voor ligt - we hebben het over de Boekenbar aan de Westerkade - maar verder is hij niet anders dan de dozijnen werfkelders waar ik in mijn leven beland ben.
Nu ik dozijnen schrijf, dwalen mijn gedachten af. Waren het er werkelijk zo veel? Ik kom al snel op een stuk of zes restaurants, een pannenkoekenhuis, de kelder van vriend en onmikunstenaar Kees Wennekendonk, waar ik meer dan honderd keer moet hebben opgetreden, en de grote kelder voor werkende creatievelingen daarnaast. De fantastische opnamestudio van de mannen van Big Orange. Het kelderstelsel van 't Oude Pothuys - compleet met spoken - waar ik op mijn 17de nog eens piano heb zitten spelen ten overstaan van een publiek dat daar niet echt van gediend was.
Er waren feestkelders als De Kleine Catacomben, er was de kelder waar de interieurstudio Workshop of Wonders een paar jaar in gevestigd was, de kelder van De Kargadoor, een paar repetitiehokken van bandjes die nooit op straatniveau te horen zijn geweest, het legendarische Werftheater, diverse kelders van panden van het Utrechts Monumentenfonds, een paar tweedehands kledingwinkels, een kelder waar je kon kaarten, een kelder voor yoga - ja, een paar dozijn haal ik toch wel.
Ik heb er gefeest, geschreven, voorgedragen, rondgekeken, gegeten, gedronken, muziek gehoord en geouwehoerd. Alleen seks in een werfkelder is er tot op heden nog niet van gekomen. Daar wil ik nu niet direct iets aan doen. Ik loop tegen de 50 en alles doet het nog, maar SM valt buiten mijn lustbeleving en de meeste werfkelders zijn ongeveer zo klam en oncomfortabel als deze.
Voordat ik de kans krijg om hier verder over na te denken, gaat het luik open en komt het publiek naar beneden. Hup, aan de slag!
